Meneer Foppe

Vanmiddag, in een vergadering van de Commissie van Justitie, noemde kamerlid Rob Du Tour (VVD) collega Pieter Scheerling (CDA) een kloothommel.
Scheerling op zijn beurt hield Du Tour voor een labbekak c.q. een luldebehanger te zijn.

Tweede Kamerlid Anita Weissenbrugh (PvdA) voegde Rosita van Staveren (PVV) toe haar een kutwijf te vinden en Selmert Rulofs (CHU) deed ook een duit in het zakje door Bert Molensteen (SGP) van zachteitjesgedrag te beschuldigen.

Tot nu toe is de Reutemetour succesvol te noemen. In alle plaatsen in het land die wij aandoen verzamelen zich lezers, die Wim de Bie willen horen voorlezen en zijn boek laten signeren. Op het Spui in Amsterdam gebeurde dat op een drukke zaterdagmiddag voor Boekhandel Atheneum in de open lucht, gisteren was het zaaltje van boekhandel Paagman in Den Haag, ondanks het mooie weer, tot de nok gevuld.

Inmiddels is een tweede druk van het boek verschenen.

Zorgwekkend is het echter dat het hoofdpersoon De Bie in de bol lijkt te zijn geslagen. Verblind door het succes in eigen land, denkt hij nu een rol van wereldbetekenis te moeten gaan vervullen. Hem heeft het bericht bereikt dat zijn bijna dertig jaar oude liedje I Want To Fuck You op een Amerikaanse site van FoxNews is geplaatst (een illegale YouTube-opname), die massaal wordt bekeken en waarover een verhitte discussie wordt gevoerd door het Amerikaanse publiek.

‘Als dit liedje de twee miljoen hits heeft gehaald, denk ik erover in Amerika te gaan optreden’, zei De Bie gisteravond. ‘Ik moet dan wel eerst een plastisch chirurg vinden voor een oorvergroting - ik wil twee echte grote oren hebben, anders ben ik niet geloofwaardig.’

Wij proberen hem op andere gedachten te brengen.

Het filmpje is hier te bekijken.

Bert van Rosmalen, tourmanager

Deel 5 van de serie videofilms over het maken van het boek Meneer Foppe & de hele reutemeteut - ‘In een warm bad’ - staat hier op You Tube (binnenkort ook in het archief van deze site).

Vanmiddag leest en signeert de De Bie in Boekhandel Atheneum te Amsterdam (15.00 uur) en morgen in Boekhandel Paagman, Den Haag (14.00 uur).

(Wim de Bie leest voor en signeert zaterdag 23 mei bij Boekhandel Atheneum, Amsterdam, vanaf 15.00 uur. Zondag 24 mei is hij vanaf 14.00 uur in Boekhandel Paagman te Den Haag voor een interview, voorlezen en signeren.)

Op zijn ochtendommetje door de Vruchtenwijk passeerde hij op het Braamplein een groot bord, waarop één verkiezingsaffiche was geplakt.
Meneer Foppe bleef staan om de boodschap goed op zich te laten inwerken.

Thuis had hij zijn stemkaart rechtop tegen de fruitschaal op het dressoir geplaatst. Het dwingende van het woord Oproep woog zwaarder en zwaarder. Als hij dadelijk thuiskwam, was dat het woord dat hem bij de deur al, op vier meter afstand, in het oog zou vallen. Daarom had hij zich voorgenomen zijn ogen bij de verkiezingsborden goed de kost te geven. Nog een paar dagen wikken en wegen en zijn keuze moest zijn gemaakt.

Het affiche bevatte drie woorden, in koeien van letters:

Europa
Ja
D66

Meneer Foppe schrok ervan. Moest bij deze verkiezingen worden gekozen tussen voor of tegen Europa? Was het een referendum? Maar dat had hij toch al een keertje moeten doen, kiezen tussen Ja of Nee? Hij wist nog dat hij toen het liefst aan de voorzitter van de stemcommissie had willen vragen of hij Ik weet het niet mocht stemmen. Maar dat had hij natuurlijk niet gedurfd. Hij had toen maar Ja gestemd, want Nee klonk zo negatief.

Ja.
Zou daar lang over vergaderd zijn? Hoe moeten we onze boodschap zo kernachtig mogelijk overbrengen. Europa? Ja!
Hoe langer meneer Foppe bleef staan - en dat viel niet op, het was lekker stil op straat - hoe meer de boodschap hem ging bevallen.
‘Eur-opa-ja’, mompelde meneer Foppe en hij werd er vrolijk van.

Zo’n frisse, positieve boodschap verdiende wellicht zijn steun. Maar ineens overviel hem het schrikbeeld van de cameraploeg - het was hem een keer BIJNA gebeurd: bij het verlaten van het stembureau trad een cameraploeg van het Journaal aan om de mensen te vragen wie of wat ze zojuist hadden gekozen.

‘D66′, antwoordt meneer Foppe met ferme stem.
‘En waarom?’ vraagt de tv-verslaggever.
‘Ja!’, zegt meneer Foppe het affiche na.
‘Ja. En?’, vraagt de reporter door.
‘Nou gewoon ja’, zegt meneer Foppe, minder zeker van zijn zaak.
‘U kiest een partij en u weet niets van het programma?’, vonnist de verslaggever.
‘Nee eh… ja. Ja dus,’ hakkelt meneer Foppe in de scène die zich alleen in zijn hoofd gaat afspelen, vannacht rond een uur of drie.

De datum komt dichterbij en meneer Foppe weet het in de verste verte nog niet.
Verkiezingen! Over Europa!
Tot zijn schande moet hij bekennen dat hij geen flauw idee heeft welke kandidaat van welke partij de belangen van Nederland of van Europa volgens hem het beste zal behartigen.

En hij móet stemmen. Stel dat hij niet gaat… Hij ziet de commissie voor zich in de gymnastiekzaal van de school in de Vlierboomstraat; als hij zich verbeeldt hoe de voorzitter, vlak voor de stembussen sluiten, de lijst nog eens nagaat van kiezers die NIET zijn komen opdagen, krijgt hij nu al pijn in zijn buik.

Wat blijkt? Iedereen is gekomen, behalve meneer Foppe. Zijn naam gaat als een lopend vuurtje door de wijk. Daar gaat die meneer die zijn burgerplicht heeft verzaakt! Wat een nietsnut. Die heeft alle recht van spreken verloren!

Hij probeert zich de komende dagen zo goed mogelijk te informeren. Elke avond gaat hij oplettend rechtop zitten bij de uitzendingen van de Politieke Partijen. Gisteren ook weer. Hij kent de kandidaten niet. Wat zeggen die dames en heren toch allemaal in die hele korte beeldflitsjes in die ultrakorte zinnetjes? Waarom ratelen ze zo snel?

Het enige dat hem opvalt is dat de kandidaten dik zijn. Allemachtig, wat een bolle wangen en dikke buiken hebben zowel de meneren als de mevrouwen. Zou het een voorwaarde zijn als je je kandidaat stelt voor de Europese verkiezingen: dat je minstens honderd kilo weegt?
Misschien willen de Nederlandse politici in het Europese Parlement ‘hollands welvaren’ uitstralen. ‘Nederland legt gewicht in de Europese schaal.’ Zoiets.
Of laten ze zien dat ze over voldoende zitvlees beschikken om het eindeloze vergaderen aan te kunnen?

Neem zo’n meneer Van Baalen… Van de VVD, toch? Twintig jaar jonger dan meneer Foppe, een jongeman in zijn ogen. Wat een bolle toet. Wat een puilende buik. ‘Hij kan een stootje hebben,’ redeneert meneer Foppe, ‘en hij zal ervoor zorgen dat er altijd veel te eten op de Nederlandse borden komt te liggen. Misschien een goeie kandidaat.’

Maar dan denkt hij aan vader die bij alle verkiezingen altijd zo zeker wist op wie hij ging stemmen. Meneer Foppe is ervan overtuigd dat vader nooit op een kandidaat heeft gestemd vanwege zijn corpulentie. Nee, dat is geen goed uitgangspunt.

Meneer Foppe gaat vanavond weer proberen te begrijpen wat de dikke kandidaten te zeggen hebben. Spreken zij ook dikke woorden?

Uit: Meneer Foppe en het gedoe, 1987

Onmiddellijk na het uitzetten van de wekker doorstroomde meneer Foppe het gevoel dat bij deze dag paste. Jarig! Zeventien mei, hij werd vandaag zevenenveertig jaar. En het was nog wel zaterdag. Jarig zijn op een zaterdag, hoe vaak kwam dat in je leven voor? Kon je dat berekenen zonder eeuwigdurende kalender bij de hand? Met zijn handen achter zijn hoofd, trakteerde meneer Foppe zich op nogeenpaarminutenblijvenliggen.

Zesenveertig keer had hij zich jarig gevoeld, filosofeerde hij, want als je één wordt, weet je nog niet wat jarigzijn betekent, die jaardag telt niet mee.

Herinnerde hij zich een dag uit de lange reeks? De zesde zeker. Toen stonden er op een stoel naast zijn bed ‘s ochtends vroeg vijf gipsen soldaatjes opgesteld. Amerikaanse soldaten, want Nederland was twaalf dagen bevrijd. Twee ervan droegen witte helmen met de letters MP. Mpies.
En de twaalfde, dat was de verjaardag van de nieuwe fiets. Nou ja nieuw, het was de oude fiets van tante Nel, maar schitterend gemoffeld en zonder stang in het midden is veel handiger met opstappen, moest hij maar denken.
Kreeg hij het pakhuis op zijn vierde? Of was dat voor Sinterklaas. Stel je voor dat je foto’s bezat van al je cadeautafels. Een album met foto’s van de verjaarcadeaus en een ander met de Sinterklaascadeaus, wat een onthullende levensgeschiedenis zouden die fotoboeken vormen.

Een tintelend, licht opgewonden gevoel was het, jarig zijn en dat kreeg je dus ook als niemand anders in de wereld wist van je verjaardag en het zeker was dat niemand je die dag zou feliciteren, bellen of bezoeken.
Meneer Foppe vond het helemaal niet erg, je verjaardag in je eentje vieren. Twee jaar geleden, op zijn vijfenveertigste, realiseerde hij zich, dat hij de helft van zijn leven erop had zitten. Ik hoef niets nieuws meer mee te maken, had hij met zichzelf afgesproken. Door vanaf nu terug te denken aan alle leuke dingen van vroeger, doe je de eerste helft nog eens dunnetjes over. Je leeft zo eigenlijk twee keer.

De lange, blauwe winterjas kreeg hij op zijn dertiende, schoot hem ineens te binnen. Zie je, dat was hij vergeten. Door zich die jas te herinneren, vierde hij zijn dertiende verjaardag opnieuw. Het jammere was toen, wist hij weer, dat het veel te warm was geweest om met een winterjas aan naar school te gaan. Pas maanden later had hij de jas kunnen laten zien en na zo’n tijd is de verjaardagsglans wel van een cadeau af. Nee, alleen de leuke dingen wilde hij zich herinneren, de tweede helft moest een leuk leven worden.

Een uur later bestelde hij bij de bakker zijn vaste halve gesneden bruin en, als extraatje, een verjaardagstraktatie. Het liefst zou hij een slagroomgebakje nemen, maar dat durfde hij niet goed vragen, één gebakje, iemand die thuis in zijn eentje een gebakje gaat opsmikkelen, dat zouden ze raar vinden in de winkel. Daarom nam hij twee appelcarrés. Een appelcarré hield het midden tussen een gebakje en een koffiebroodje en als je er twee nam, was dat een doodnormale bestelling, iets bij de koffie voor het weekend. ‘En dan nog twee appelcarrés, zei hij met vaste stem en niemand lachte. Hij kreeg er een feestelijk doosje omheen. Nam je één carré, dan legde de juffrouw hem op een kartonnen bodempje met drie opstaande zijkantjes, dat ze in een papieren zak schoof. Twee carrés waren goed voor een doosje.

Op de terugweg schrok meneer Foppe van de gedachte dat hij er opvallend bijliep. Die man daar, met die gebaksdoos, is zeker jarig. Ach, wat kon het ook schelen, dan wisten ze het maar wel. De zon viel op de doos en belichtte door het plastic venstertje in het deksel, de goudbruine appelcarrés. Waar deed een carré hem toch aan denken, met die ribbels bovenop? Aan een eiersnijder? Sandalen? Meneer Foppe schoot in de lach. Waarachtig, de twee appelcarrés herinnerden hem aan de sandalen die hij op zijn veertiende verjaardag had gekregen. Die dag was het te koud geweest om met sandalen aan naar school te gaan … ho, alleen aan leuke dingen denken.

Thuisgekomen zette hij een vers bakje koffie, maar wachtte nog even met de eerste appelcarré. Precies om drie minuten over half elf nam hij een hapje, dat was namelijk het tijdstip waarop hij was geboren, wist hij van zijn moeder. Nu was hij pas echt jarig. Wat een uitmuntende carré! Smeuïg, die appelvulling en wat veel rozijnen. Dit zou een fijne verjaardag worden. Misschien wel de allerleukste.

(klop klop klop)
- Ja binnen! Ah, Aaitemmaar, ga zitten.
- Dag meneer Boeiemans, goedemiddag. Ai, wat hebt u een schitterende stropdas om. Mooi, dat zachtroze met blauwe streep.
- ‘t Is goed, Aaitemmaar. Ja, ik heb je even laten komen, omdat ik van Van der Noot heb begrepen dat er vanmorgen een woordenwisseling heeft plaatsgevonden.
- Tussen mij en Van der Noot? Nou, dat was eerder een fikse schreeuwpartij. Zo boos was ik.
- Juist, dat geschreeuw kwam van jouw kant, is mij gerapporteerd. Ik betreur het gebeurde zeer, Aaitemmaar.
- O, ik krijg de schuld? Nou moe!
- Geschreeuw en gescheld is niet bevorderlijk voor de werksfeer. Zo gaan we hier niet met elkaar om, Aaitemmaar.
- Ah, ik krijg de zwarte piet, terwijl ik me toch heel kwetsbaar opstelde.
- Jij stelde je kwetsbaar op, zeg je? Daar is mij niets van bekend.
- Nou en of. Ik stelde me zeer kwetsbaar op. En daar maakte Van der Noot gebruik van. En dan krijg ik nu de schuld van alles, omdat ik uit mijn dak ging.
- Jij reageerde zo heftig, omdat jij je kwetsbaar had opgesteld?
- Als je je kwetsbaar opstelt en de ander heeft daar geen oog voor… ja, dat is vragen om moeilijkheden.
- Mmm… dat verandert de zaak. Nee, ik had van jou niet verwacht dat jij je kwetsbaar opstelde.
- Zeer zeer kwetsbaar. U kunt het navragen op de afdeling.
- Je kwetsbare opstelling valt te prijzen, Aaitemmaar. Je kwetsbaar opstellen is natuurlijk altijd goed. Ook voor mij als directe chef. Dan weet ik precies iemands kwetsbare plek en is het makkelijk zo iemand tot de orde te roepen.
- Zou ik denken. Je kunt je niet kwetsbaar genoeg opstellen. Een fijne avond, meneer Boeiemans.
- Dag Aaitemmaar, rustig aan doen, hè. Niet al te kwetsbaar opstellen. Denk aan je gezondheid. Tussen haakjes: je vindt hem echt mooi, m’n stropdas? Kan het wel, die combinatie roze-blauw? Is het niet te gek? Ik loop er niet als een modepopje bij? Wordt er achter mijn rug op de afdelingen over mijn das gepraat?

Aan de CDA-campagneleiding
Europese Verkiezingen 2009

Zag het CDA-reclamespotje op tv.
Shots van Wim van de Camp die een volle zaal toespreekt. Met een laag camerastandpunt komt hij nauwelijks boven het spreekgestoelte uit.
Stem is te licht. Weinig power in de uitstraling.

Begrijp het gebruik van filmfragmentjes met Wim in leren pak op de motor (’Wim van de Camp, de motor van Europa!’).
Ons advies: laat tijdens de gehele campagne Van de Camp zijn motorkostuum aanhouden.
Nog beter is het als hij er ook de helm bij ophoudt.
Kunnen er een paar speakertjes op gemonteerd, zodat hij in een discussie verstaanbaar blijft?

Het ‘gebruik’ van Balkenende roept vragen op. Mooi, presidentieel shot. Maar wie spreekt hier - de MP of de CDA-politicus?
Advies: geef hem, als hij weer ’s Wim van de Camp zo hartstochtelijk aanprijst, een groen petje op.

Aanvulling
Zien we vanavond in de kranten een foto van een CDA-luchtballon… Het 25 meter hoge hoofd van de premier, met het gezichtje van Van de Camp als een stipje in het mandje. Zonder helmpje!

En dit is nog maar het begin van de campagne. Hoe gaat het verder? Schrijven volgende week vier F16’s met gekleurde rook het hoofd van Balkenende boven Den Haag?

Hoe lang pikt Van de Camp dit nog?
Wim kan nu alleen zijn zelfrespect nog terugverdienen door op de zoutvlakte van Utah het wereldsnelheidsrecord op de motor te breken (414 km/u).

BIES - PR-adviesbureau

Schrijf een kort verhaal, waarvan de laatste zin luidt:

En zo werd het voor vader ook een beetje Moederdag.

(gisteren, in de trein)

- Meneer, mag ik u even vragen: dat nieuwe boek van u, waar gaat dat over?
‘Eh… ja, het behandelt niet een specifiek onderwerp, het is een bundeling van lichte stukjes…’
- Wordt er een maatschappelijk actueel onderwerp in behandeld? Wat is uw uitgangspunt geweest?
‘Dat was er niet direct. Het is amusement… verstrooiing eh…’
- U draagt dus niets bij aan het publieke debat?
‘Ik geloof het niet, nee.’
- Wilt u zeggen dat u schrijft zonder thema, zonder onderwerp, zonder achterliggende gedachte?
‘Nu u het zo vraagt: ik geloof het wel, ja. Het is in de eerste plaats leuk bedoeld.’
- O, mijn hemel! Leuk! Het is leuk bedoeld… Nee, dan is het niks voor mij. Voor leuk heb ik namelijk geen tijd. U vindt - en dat is misschien dus uw uitgangspunt - dat er nog niet genoeg leuk is in de wereld?
‘Nou, dat weet ik niet eh.. maar als iets leuk is, kan het er nog wel bij…’
- Dan weet ik genoeg. Nee, sorry, uw leuke boek sla ik over. Ik ben van mezelf soms wel eens leuk - zegt mijn vrouw ook - dus daar heb ik geen boek bij nodig!’

Bovenstaande dialoog vond NIET gisteravond plaats bij de start van de Reutemetour in boekhandel De Drvkkery te Middelburg. De Bie las driekwartier voor en beantwoordde (leuke) vragen uit het publiek.
Morgen, zaterdag 9 mei, is De Bie in Rotterdam - vanaf 11.30 uur te gast bij Radio Rijnmond en vanaf 16.30 in boekhandel v/h Van Gennep, Oude Binnenweg 131b.