Meneer Foppe

Geachte dames en heren van het NOS-Journaal,

Onlangs vertoonde u in het achtuurJournaal een Amerikaans You Tube-filmpje waarop je een inbraak zag, opgenomen door een webcam. Twee jongens waren een potje aan het inbreken terwijl de bewoonster op haar werk het zag gebeuren. Ze waarschuwde de cops, die je daarna, ook via de webcam, met getrokken pistool door het huis zag lopen. Philip Freriks verwees de kijkers door naar de site van het NOS-Journaal waar je het hele You Tube-filmpje kon zien.

Prima! Wat een spannend nieuws! We hebben genoten! Meer! Wat mij betreft mag de hele Journaaluitzending gevuld worden met You Tube-filmpjes. Veel leuker dan dat zogenaamde echte, maar o zo boring nieuws.

Maar, zo vraag ik u, waarom kwam dit You Tube-filmpje uit Amerika? Worden er in eigen land geen leuke filmpjes op You Tube geplaatst?

Waarom probeert het Journaal ons het filmpje van de swaffelaar van Terneuzen te onthouden? 

Gelukkig heeft De Telegraaf het filmpje wel gesignaleerd en kunnen we nu zien hoe de vieze man van Terneuzen met zijn jongeheer uit zijn broek een tankstation binnengaat. Tot twee keer toe! En daarom is het goed dat De Telegraaf wordt toegelaten tot de Publieke Omroep. Er is zoveel leuk Nederlands You Tube-nieuws dat ons door de Publieken op schandelijke wijze door de neus wordt geboord.

H. M. den Tasselaar

lid nummer 3 van Omroep Wakker Nederland

Er kan zich een situatie voordoen waarbij meneer Foppe niet de verlegen, zachte, ingetogen meneer Foppe is die we denken te kennen. Af en toe moet een huis-, tuin-, en keukenhandeling worden verricht waarbij de kans groot is dat meneer Foppe transformeert van zachtaardig tot furieus. 

Voor de draad ermee? Als meneer Foppe een plastic zak of tasje moet openen en hij kan de bovenranden niet uit elkaar trekken. Zijn vingers glijden af langs het gladde, glimmende plastic en hij kan geen beginnetje vinden.

Als hij een nieuwe vuilniszak wil plaatsen in de pedaalemmer in de keuken, kan hij, als hij geen vat op de zak krijgt, zijn oplopende machteloze woede goed kwijt. Hardop zegt hij: ‘Wel verdorie, die rotzakken! Kunnen ze geen fatsoenlijke opening aanbrengen!’ Ja, het kan zelfs al na vijf minuten gebeuren dat meneer Foppe gaat stampvoeten en schreeuwen: ‘Waarom zitten die twee helften verdommenogaantoe op elkaar geplakt! Of zijn ze een opening vergeten en sta ik me hier als Jan Doedel voor noppes op te winden!’

Een enkele keer wordt het hem te veel en grijpt hij in de la naar de keukenschaar en knipt hij lukraak in de zak, tot de flarden erbijhangen, terwijl hij heel goed weet dat je in zo’n gescheurde zak nauwelijks afval kunt bergen, omdat het er meteen uitvalt.

Vanmiddag kocht meneer Foppe in een superdrogisterij een nieuwe tube tandpasta en een stuk zeep. ‘Een tasje vindt u daar’, wees de kassajuffrouw na het afrekenen. Meneer Foppe pakte uit een gat in de wand een geel plastic tasje, probeerde het open te maken en wist meteen dat hij nu heel erg moest oppassen. Hard schreeuwen in deze winkel zou tot grote moeilijkheden leiden. Het zweet brak meneer Foppe uit, terwijl hij met twee handen en tien vingers de bovenkant van het tasje befriemelde. De mevrouw die na hem aan de beurt was, werd ongeduldig en probeerde met haar volgeladen winkelmandje zijn tube en stuk zeep opzij te schuiven .

Maar gelukkig! De kassajuffrouw zag meneer Foppes worsteling en greep in. ‘Geeft u maar even hier, hoor, dat heb ik meer bij de hand gehad.’ Resoluut stak ze haar rechterduim en wijsvinger diep in haar mond, wreef met behulp van veel nat op de bovenkant van de zak en huppetee: open! Meneer Foppe putte zich uit in dankbetuigingen en verliet buigend de winkel. 

Thuisgekomen kieperde hij de inhoud van het zakje op de wastafel in de badkamer. En meteen gaf hij zijn handen een grondige beurt met het nieuwe stuk zeep. Aardig van die kassajuffrouw hem uit de brand te helpen, maar misschien was toch iets van haar spuug op hem terechtgekomen. Minder leuk. Om niet te zeggen vies.

1. Hoe worden ‘vandaag de dag’ pannenkoeken gegeten? Men begint vanuit het midden een punt te snijden, die op te rollen en als 1-haps pannenkoek naar de mond te brengen. Met andere woorden: de pannenkoek wordt behandeld als pizza! Dit is ontoelaatbaar.

Een pannenkoek dient in zijn geheel te worden opgerold, waarna parten van de rol kunnen worden afgesneden. Het bepalen van de de dikte van deze roldelen kan aan de eter worden overgelaten. Pannenkoeketers met een grote mond (of bek) zien vaak kans een breed segment uit het middendeel in één hap te verwerken. Doorgaans schrok ik de pannenkoek in vier kwartrollen naar binnen. Vertoef ik echter te midden van een sjiek gezelschap in een luxe pannenkoekenhuis, dan verdeel ik mijn koek in zes keurige partjes.

2. Gelezen op het menu:

N.B. Wij verzoeken onze cliënten, die bij het binnentreden van ons restaurant het voornemen koesteren meerdere pannenkoeken te gaan verorberen, de koeken een voor een te bestellen. 

M.a.w. de beslissing tot het bestellen van een nieuwe pannenkoek dient bij voorkeur te worden genomen na nuttiging van de voorgaande koek. Zo voorkomen we afbestellingen (’het oog was groter dan de maag’) en houden we de tafels overzichtelijk, zonder opeenhoping van te vroeg gearriveerde borden.

3. Herentip

Breng uw tafeldame geen liefdesverklaring of pikante boodschap middels een pannenkoek. Als u met stroop I-hartje-V(oorletter van uw geliefde) tracht te schrijven, ontaardt dit veelal in een druiperige bruine knoeiboel die door negentig procent van de tafeldames niet als lustopwekkend wordt ervaren. Neen, een pannenkoek is een heerlijke lekkernij, maar geen afrodisiac.

Gesprek met H. J. Vleeshouwer, voorzitter Stichting Stopdepaas

- Meneer Vleeshouwer, u bent een anti-Paasactie gestart?

‘Ik keer mij tegen bepaalde paasgebruiken - tegen de paasuitwassen dus.’

- Wat is een paasuitwas?

‘In de eerste plaats: het kleuren van eieren. Een ei is of wit, of bruin, ja? Maar niet hemelsblauw, of oranje, of saffraangeel. Een gekleurd ei smaakt ook viezer dan een normaal ei.’

- Maar de inhoud van een ei verandert toch niet als de buitenkant is gekleurd?

‘Dat valt nog te bezien. Het wetenschappelijke rapport waarin wordt bewezen dat ziekmakende kleurstofdeeltjes in de dooier doordringen, wordt welbewust uit de publiciteit gehouden door de eierindustrie. Los daarvan: een blauw ei eet ik niet met evenveel smaak als een wit ei. Eiereneten is ook een kwestie van beleving. En bij gekleurde eieren denk ik in de eerste plaats aan bedorven eieren.’

- Maar gekleurde eieren geven de paastafel toch een vrolijk aanzien?

‘Mij niet. Wij keren ons ook tegen dat al te vrolijke van het paasgebeuren. ‘Vrolijk Pasen’ wensen de mensen elkaar. Ik zie geen aanleiding tot vrolijkheid.’

- In de christelijke betekenis van het Paasfeest is het toch het blije feest van de Opstanding?

‘Omdat het graf van Jezus leeg was? Moeten we daar zo vrolijk over doen? Als’ie rustig in dat graf was blijven liggen, had ons dat een hoop gedoe bespaard.’

- Hoe viert u Pasen?

‘Niet! Tijdens Eerste Paasdag blijf ik in bed. En de Tweede wordt een ramp. Mijn vrouw staat erop dat ik meega naar de Ikea om een nieuwe bank te kopen. Kom ik niet onderuit. Waarom zijn op Tweede Paasdag de meubelboulevards en de beddenpaleizen open? En laat het niet gebeuren dat ik een man of vrouw in een Paashazenpak tegenkom, want dan sta ik niet voor mezelf in. Ik sleur die vrolijke haas aan zijn oren naar buiten. Van al die opgedrongen vrolijkheid ben ik niet gediend. Ik bepaal zelf wanneer ik vrolijk wil zijn. En dat is niet met Pasen!’

(Bieslog, 13 april 2006)

‘Hertslieg wielkomme in unsere pension. Eerst wolte ieg etwas sagen uuber die naam. Wier haben es hotel-stoot-je-hoofd-niet genant omdas es hier ziemlieg klein iest. Und toch haben wier hier miet zechs kindere gewoont. Unglaublieg ist es niegt?

Aber jetst ziend die kinder das haus aus und haben wier gedacht was sollen wier toen miet die kinderkammer. Und zo kwamen wier auf das idee von das pension.

Gerne neem ieg die hausregels miet sie doerg. Eerst uuber die stapelbette. Die bette sind vunf etagen hoch, sage maar, wier wollen sie fragen die kindere in die hochste bette te legen. Kein volwassenen in die hochste bette, anders sakken sie durch die bette und das iest niegt de beduling! Sie mussen erst die kindre in die bette legen und dán pas die opklapbette ausklappen. Anders gehen die kinder auf die opklapbette laufen und das haben wier lieber niegt.

Die wiegtigste regel iest: wen die opklapbette siend ausgeklapt kunnen sie niegt meer laufen. Sorge erfoor das sie voor das schlafen geejen, die wc auf de gang besucht haben.

Sochtends geejen wir uns umbeurten waschen in die kuuchen und dan haben wier um acht uhr das fruustukke. Nemen sie per peroon ein plakje keese biete und die andere boterham miet sjem. Ja?

Morgen sorgen wier, umdas es pasen iest, per persoon fur zwei eieren! Meer eieren mussen sie apart bezalen.

Nau! Ieg sol sagen: nochmals hertslieg wielkomme und ieg hoffe sie haben kute ferien. Was uns betreft sage ieg: das sol waarachtig wol geejen!’

(Eerder gepubliceerd op Bieslog, zaterdag 19 april 2003)

De Trinity Wall Street Kerk uit New York gaat deze Goede Vrijdag de lijdensweg van Jezus twitteren. In de korte berichtjes van maximaal 140 tekens geven de belangrijkste personen uit het kruisigingsverhaal van Christus hun kijk op de gebeurtenissen van bijna 2000 jaar geleden.

De kerk noemt het een “uniek huwelijk tussen een tijdloze christelijke traditie en de nieuwste trend in sociaal netwerken”. (NOS Journaal)

In de Grote Kerk van Naarden volgt het voltallige kabinet momenteel de Matthäuspassion. Alhoewel de aanwezigen dringend werd verzocht de mobiele telefoons buiten gebruik te stellen, twitterde minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen zojuist ‘dat hij een houten kont begint te krijgen’.

Sinds enkele dagen heeft meneer Foppe in huis last van een technisch mankementje. Als hij zijn koelkast opent, floept namelijk het binnenlichtje niet meer automatisch aan. Zeker, met zo’n miniem kaduukje valt te leven, maar het is toch onhandig als je, alvorens een boodschappenlijstje op te stellen, de balans wilt opmaken van het nog voorradige eetbaars. Bakjes en pakjes in het achterste gedeelte van de ijskast moet je uit het donker naar voren trekken om de opschriften en houdbaarheidsdata te kunnen aflezen, waarbij je een pak melk dat vooraan staat al gauw omstoot.

Meneer Foppe liet de gedachte aan een gang naar een apparatenwinkel met de vraag naar een nieuw ijskastlampje meteen varen, zo zeker wist hij, dat de verkoper hem ten overstaan van alle klanten in de winkel in zijn gezicht zou uitlachen. Volkomen terecht, want wie vraagt er nu naar zoiets volstrekt belachelijks als een ijskastlampje. Was hij toch al niet toe aan een nieuwe ijskast?, overwoog meneer Foppe. Die oude bak had immers zijn langste tijd gehad. De verf rond de deurhendel was hier en daar afgebladderd en in het groentenvak stond al maanden een verontrustend plasje water.

Meneer Foppe draalde voor de ingang van de apparatenwinkel alvorens naar binnen te stappen. Op alle tv-schermen in de etalage was hetzelfde geluidloze kookprogramma te zien. ’Ik wil graag even rondkijken’, prentte hij zich zachtjes in.

Op de afdeling Witgoed stond een rij koelkasten opgesteld, beginnend bij piepkleine tafelmodelletjes en eindigend bij torenhoge glimmende bakbeesten. Meneer Foppe voelde de moed in zijn schoenen zinken.

‘Kan meneer vinden wat meneer zoekt?’, vroeg een jongeman met een gitzwart glimmend vet krullenkapsel, die blijkens het kaartje op zijn bruine bedrijfsoverhemd Anton heette. ’Ik wil graag even rondkijken’, zei meneer Foppe vlot. Fijn dat hij die zin nog eens had gerepeteerd. Of had hij moeten zeggen: ‘Ik wil graag even rondkijken, meneer Anton’? Maar de jongeman verblikte of verbloosde niet, zei: ‘Zoals meneer wenst’ en trok een mobiele telefoon uit zijn zak, waarna hij ingespannen op het schermpje ging staan turen.

Meneer Foppe vond in het midden van de rij ijskasten enkele exemplaren die op de zijne leken, maar moest tot zijn schrik constateren dat die rond de driehonderd euro kosten. Oei! Als hij nu zou moeten betalen zou zijn rekening misschien in het rood komen te staan; het pinapparaat van de winkel zou aangeven dat meneer Foppe over  ‘onvoldoende saldo’ beschikte. Werd in zo’n geval de politie ingeschakeld?

En: oei! Hoe redde hij zich uit deze netelige situatie? Want nu diende zich een van de grootste problemen van meneer Foppe’s omgang met de middenstand aan. Het was meneer Foppe ten enen male onmogelijk een winkel te verlaten zonder iets te hebben gekocht. Nimmer zou hij een onbeschofte brutaliteit als: ‘Bedankt, meneer Anton, ik zal er nog ’s een nachtje over slapen’ uit zijn mond krijgen.

Meneer Anton stond nog steeds zijn mobieltje te bestuderen. Meneer Foppe zag kans aan het eind van de ijskastenrij ongezien achter de wasmachines langs, in gebukte houding richting uitgang te sluipen. In de buurt van de kassa rechtte meneer Foppe zijn rug en zag tot zijn opluchting een ontsnappingsmogelijkheid. Naast de kassabalie was, zoals vandaag de dag in elke winkel, een rekje opgesteld met zakjes paaseieren. Meneer Foppe pakte lukraak een zakje gouden eitjes en sloot zich achter de rij wachtenden aan.

Het duurde en duurde, want de klanten moesten grote dozen met ingewikkelde apparaten afrekenen, waarbij zij uitvoerig werden voorgelicht door - las meneer Foppe op de bruine overhemden - meneer Raymond, meneer Bertold en meneer Eddie.

‘Is dit alles?’, vroeg meneer Raymond verbaasd lacherig toen meneer Foppe eindelijk aan de beurt was. ’Eh… ja, excuses…’, prevelde meneer Foppe, waarna hij de precies afgepaste, in zijn rechterhand geklemde één euro en negenennegentig cent op de toonbank legde.

Thuis borg hij het zakje eitjes in de donkere ijskast. In de veilige beslotenheid van zijn appartement had meneer Foppe meteen zijn goede humeur teruggekregen. Ha! Het was nog lang geen Pasen, maar wat hem betreft mochten de Paaseitjes uitverkocht raken. Kwa eitjes zat hij nu al goed.

(Eerder gepubliceerd op Bieslog, niet opgenomen in nieuwe boek.)

(Fragment uit een tv-documentaire over hulpcentrum EigenWijs, waar onder leiding van afkicktherapeuten en personal trainers, treurende mensen wordt geleerd eigen leed en sores zelfstandig te verwerken.)

-  Wat zijn we aan het doen, meneer Opdemeer?

- Eh.. nou, ik probeer mijn verdriet creatief te verwerken.

- Creatief? Door een homp klei te kneden? En wat moet het voorstellen, die grauwe knoedel?

- Dat is wat ik nu voel van toen mijn vrouw nog leefde en het gemis van wat er toen was en dat zij er niet meer is en hoe ik mij nu voel, dacht ik.

- U hebt veel teveel therapieën gevolgd en cursussen gedaan, meneer Opdemeer.

- Ze hebben me wel geholpen, dacht ik wel.

- O ja? En dan maakt u zo’n monsterlijke kleiberg en beweert u dat het iets met uw vrouw te maken heeft? Hoe zou uw vrouw het vinden als ze had kunnen zien wat u hebt gemaakt?

- Eh.. dat het niet zo mooi is, geloof ik.

- Hoe komt u trouwens aan die klei? U weet dat wij hier geen klei, viltstiften en waterverf willen zien, hè?

- Heeft mijn dochter meegenomen tijdens bezoekuur.

- Dan mag zij veertien dagen niet meer komen. Wij proberen de mensen hier hun verdriet zelfstandig te laten beleven en hun emoties te leren beheersen en dat is een hele lastige klus en daar kunnen we geen bemoeizieke familie bij gebruiken, ja?

(De documentaire werd vervaardigd in opdracht van het RKK-KRO-programma Kruispunt, maar is door de omroepleiding afgewezen. Het is onduidelijk of het programma elders kan worden uitgezonden.)

- Hij is een van de bekendste regionale cabaretiers, hij toert momenteel door onze provincie met zijn tiende theaterprogramma ‘We zien wel’ en nu gaat hij een talkshow doen voor TVZuidOost - Menno Stalever, hartelijk welkom…
‘Dank je wel Maarten, hartstikke fijn om in jouw show te gast te zijn. Ik heb altijd al ’s in Tafelen Met Maarten willen zitten.’
- Graag gedaan. Menno, jij hebt in de ZuidOosterCourant gezegd dat jouw talkshow ‘helemaal anders dan anders’ gaat worden.
‘Is ook zo. Ik denk dat het er heel anders uit gaat zien.’
- Op een persfoto van een proefuitzending zag ik dat jouw gasten rond een grote tafel zitten, daarachter zit het publiek, alles net zoals hier - wat is het andere aan jouw talkshow?
‘Het andere zit ‘m in de manier waarop ik zit. Kijk, ik ga niet keurig netjes op mijn stoel aan die tafel zitten en een duf gesprekje voeren met bekende mensen uit het bekende nieuws. Dat is mij te gewoontjes. Dus plaats ik ’s een keer mijn schoenen op de zitplaats, zeg maar, ga ik gehurkt als het ware op de stoel zitten, zodat mijn knieën boven de tafel uitsteken. Of ik zet mijn stoel achterstevoren, zodat ik over de rugleuning losjesweg met de gasten praat. Of ik gebruik helemaal geen stoel! Ik ga zijdelings op de tafel zitten. Zul je ze met grote ogen zien kijken, van wat krijgen we nou!
Kijk, dat maakt de show totaal anders. En ik denk dat mijn gasten dan ook anders gaan praten, veel opener zijn, meer durven zeggen.’
- Klinkt heel spannend. Menno, hartstikke bedankt en succes met Menno’s Hele Zit, elke werkdag van acht tot negen, hier op TVZuidOost. (applaus)

Jacqueline had Aaltje gevraagd even te komen kijken - de buurvrouw van twee huizen verder die alles van planten wist - en zij bevestigde wat Jacqueline al vermoedde.
De Polen die voor vijfhonderd euro in een dag de tuin lenteklaar hadden gemaakt, waren iets te rigoureus bezig geweest. Met hun kleine handharkjes hadden zij alle vaste planten die nog net niet boven de aarde stonden voor onkruid gehouden en uit de grond gekrabd.

Wilde haar tuin over een maand net zulke bewonderende kreten oogsten als in vorige jaren, dan moest zij voor zeker duizend euro nieuwe planten kopen. De zeldzame en exotische varianten zou ze in nog geen tien jaar opnieuw bij elkaar krijgen.

‘Wat is er? Heb je gehuild?’ vroeg Evert toen hij drie uur later thuiskwam. Ik zeg het niet, dacht ze, ik ga het niet erger maken dan het al is.
En ja hoor, of de duvel ermee speelde, zei hij er prompt achteraan, om haar wat op te vrolijken: ‘Wat is de tuin keurig geworden, hè? Mooi hoor, al die zwarte aarde rond die bloeiende narcissen.’